środa, 2 listopada 2016

Pięć rzeczy, które pomagają mi przetrwać


Czasem życie męczy. Może nie tyle życie, co codzienne problemy, walka o byt, o czas. Denerwuje nas przewidywalność tego, co nastąpi, kiedy rano zadzwoni budzik. Wkurza nas ciągła gonitwa za, tak naprawdę, nie wiadomo czym. Zastanawiamy się, jaki jest sens tego wszystkiego. Czy naprawdę to już jest to... Czy w życiu chodzi tylko o to, żeby przetrwać? Żeby udało się jakoś przeżyć dzień, miesiąc, rok? Czy ten wyścig szczurów jest nam naprawdę potrzebny? Jak się nazywa to, do czego tak dążymy? Czy życie to cel sam w sobie czy jest coś więcej? 

Otóż, wydaję mi się, że obojętnie jaka jest odpowiedź na to pytanie i obojętnie jak bardzo sobie wypruwamy flaki, żeby do czegoś  w życiu dojść - już nieważne czym "to coś" jest... najważniejsze, żebyśmy w tej codziennej bieganinie znaleźli takie swoje małe szczęścia. Takie perełki, które nam umilają czas, które sprawiają, że możemy choć przez chwilę cieszyć się tym "tu i teraz" i najzwyczajniej w świecie tym, że żyjemy. Tym, że mamy ciało, z krwi i kości, które stworzone jest do tylu rzeczy. Tym, że mamy zmysły, które mogą dawać nam wielką radość. I tym, że tyle jeszcze mamy świata do odkrycia.

Ja mam kilka takich perełek...

1. Kawa
Wstaję rano. Na dworze jeszcze ciemno i myślę sobie skandal!, kto to widział, żeby człowiek musiał zaczynać dzień w środku nocy. I taaaak mi się nic nie chce, i taaaaka jestem zła, i znów to samo: śniadanie, ubieranie, sprzątanie bla bla bla... I tak psioczę sobie w tej mojej głowie i po omacku idę do kuchni. Po drodze potykam się o bałagan z poprzedniego dnia, oślepia mnie światło, więc nie widzę za dobrze, ale... jak ten koń... trafiam bezbłędnie do ekspresu, naciskam przycisk i... już sam dźwięk mielonej kawy zaczyna powolutku budzić wszystkie moje komórki. A potem unosi się aromat, który wypełnia moje nozdrza, dociera do mózgu i sprawia, że świat zaczyna być jakiś taki bardziej wyraźny. I dzieli mnie już tylko jeden łyk od tego, żeby pomyśleć: dzisiaj będzie dobry dzień!
Uwielbiam kawę. Najlepiej białą, bez cukru. Może być z pianką, ale żeby nie była przekombinowana: żadnych sztucznych aromatów, bitej śmietany i cynamonu! Kawa musi mieć smak kawy i musi dawać kopa, stawiać na nogi. Lubię kawę w domu, kiedy zimno na dworze, a ja siedzę pod kocem z książką, choć to niestety rzadki obrazek odkąd mam dzieci. Lubię kawę "na wynos" gdzieś na zakupach albo spacerze. Jedno z najmilszych wspomnień, które mam z czasów, gdy mieszkaliśmy w Stanach, to właśnie moje ciągłe wizyty w Starbucks. Kupowałam kawę i ruszałam w drogę i czułam się wtedy taka ważna: ja, kawa i wielki świat. Lubię też kawę w kawiarni. W jakiejś małej, urokliwej kafejce, najlepiej z przepięknym widokiem, no i oczywiście w dobrym towarzystwie. Ale najbardziej to lubię kawę, którą mąż przynosi mi do łóżka w sobotę, w ten mój jeden, jedyny, wolny poranek, kiedy nie muszę wstawać do dzieciaków, tylko czekam aż obudzi mnie aromat pysznej kawy. Oczywiście oczekuje się, że po jednym łyku żona będzie tak usatysfakcjonowana, że się zwlecze z wyrka i pójdzie wszystkim zrobić śniadanie.

2. Sport
Nigdy nie byłam i pewnie już nie będę jakąś wielką sportsmenką. Zresztą nawet nie mam takich ambicji. Ja po prostu lubię aktywnie spędzać czas. Nie biegam, nie gram w tenisa, nie trenuję kajakarstwa, ale chodzę, po prostu chodzę. Oczywiście nie jest to zwiedzanie osiedla, czy też centrum handlowego ślimaczym tempem (choć ten sport też czasem uprawiam), ale długodystansowy, rozgrzewający, porządny marsz. Zdarza się niestety tak, że ta moja bardziej leniwa strona namawia mnie, żebym sobie odpuściła, bo pogoda nieciekawa, bo może lepiej uwalić się na kanapie. No i czasem nawet uda się tej leniuszce wygrać, ale potem żałuję, bo od razu czuję jak z minuty na minutę powiększa mi się tyłek, nogi pokrywają się coraz grubszą warstwą tłuszczu, a skóra wiotczeje. I myślę sobie co to, to nie, fajna ze mnie laska, to niech tak zostanie - żaden cellulit ze mną nie wygra! A potem ubieram sportowe ciuszki, nakładam na uszy słuchawki i ruszam w rytm muzyki tam gdzie mnie oczy poniosą. Tak sobie idę, uśmiecham się w duchu, podziwiam piękno świata, no i myślę. Bo to jest mój czas, żeby odświeżyć sobie umysł, żeby wyrzucić z głowy wszystko co przyziemne i prozaiczne, żeby na chwilę zapomnieć o tym, co muszę zrobić, kupić, załatwić, posprzątać, i żeby po prostu być i cieszyć się tą chwilą i bliskością z naturą. A jest ona piękna, nie tylko w słoneczne dni, ale też kiedy wszystko jest pokryte mgłą, a znad niej wystają tylko koniuszki górskich szczytów, albo kiedy świat przysłania śnieżny płaszczyk, a nawet wtedy gdy jest szaro i deszcz wisi w powietrzu, ale to nic, zawsze można przecież mieć kolorowe myśli, i to w zupełności wystarczy.

3. Muzyka
Są takie dni, że wszystko jest na NIE. Nie mam energii, nie mam pomysłu, żeby kreatywnie spędzić czas, nie mam cierpliwości dla dzieciaków, no i ogólnie wszystko jest nie tak. I wtedy wystarcza jedna pozytywna piosenka, kilka pięknych dźwięków, albo ciepły, cudowny głos... i od razu świat wygląda lepiej. Muzyka wywołuje u mnie zawsze mnóstwo pozytywnych emocji: uspokaja, relaksuje, pociesza, rozśmiesza, wzrusza, przywołuje wspomnienia i wiele, wiele innych. Mówią, że muzyka łagodzi obyczaje, a niektórzy twierdzą, że piosenka jest dobra na wszystko. Coś w tym jest! Kiedy dzieciaki doprowadzają mnie do szału, marudzą, psocą, albo się kłócą, a moje argumenty już kompletnie do nich nie trafiają, nie pozostaje mi nic innego jak tylko rozkręcić sprzęt na cały regulator, włączyć Elvisa, albo jakiś inny rock&roll i po prostu tańczyć. Zawsze działa. Atmosfera rozładowana w jednym momencie. A najbardziej na świecie, to uwielbiam jak mój P. zasiądzie do pianina. On gra, ja z Zosią śpiewam, Maksiu tańczy. I ktoś, patrząc z boku, mógłby pomyśleć: idealny obrazek, cóż za zgodna, uzdolniona rodzinka. No i rzeczywiście tak jest - przez jakieś pięć minut, a potem Zosia zaczyna się wydurniać i śpiewać zupełnie inną piosenkę, Maksiu wali w klawisze i ryczy, bo P. mu nie pozwala, na co Zosia jęczy, bo nie może już znieść tego ryku, ja próbuję się, ze swoim amatorskim głosikiem, przedrzeć przez ten hałas, aż w końcu dajemy za wygraną i koncert zostaje przeniesiony na "za dziesięć lat".

4. Podróże
To kolejna rzecz, dla której warto się trochę pomęczyć, popracować, na którą warto czekać. Zawsze jak zobaczę jakieś nowe miejsce, czuję się bogatsza, mądrzejsza. Bez przerwy mam w głowie listę krajów / miast / wysp, które chcę odwiedzić. Dzięki temu jest mi łatwiej zmierzyć się z codziennością, z tym, że bardzo często moim jedynym celem jest dojście do sklepu, albo na plac zabaw. Jest mi łatwiej, bo wiem, że coś jeszcze na mnie czeka, że byle tylko do weekendu i zrobimy sobie jakąś wycieczkę, że jeszcze tylko kilka miesięcy, tygodni i znów gdzieś wyruszymy. Niech już będzie, namęczę się znowu z tym pakowaniem, którego wprost nienawidzę, ale to nic, dam radę, byle tylko znów gdzieś być i naładować się trochę pięknem świata. 


5. Seks
Długo się zastanawiałam, czy ująć w moich rozważaniach ten punkt, bo nie chciałabym wyjść na jakąś dziką nimfomankę, no ale trudno... niech wszystkie babcie i ciocie, które czytają mojego bloga obleją się rumieńcem. Zresztą nie chodzi tu stricte o seks, choć, nie powiem, jest on bardzo ważny i przyjemny. Jednak głównie chodzi mi o intymność, której, kiedy ma się dzieci, tak bardzo brakuje. Przez cały dzień trzeba się albo myć, albo ubierać albo sikać przy dzieciakach i czasem człowiek się zastanawia czy ja to aby na pewno jedna osoba, czy może trzy. A jak jeszcze w międzyczasie któreś wytrze we mnie smarki, albo poplami spodnie czekoladą, to dochodzę do wniosku, że matka, to zupełnie inna kategoria: nie człowiek, nie kobieta, tylko po prostu matka. Mimo wszystko staram się zachować swoją kobiecą tożsamość, a jest to możliwe tylko wtedy kiedy przychodzi wieczór i dzieci idą spać. Wtedy przyodziewam jakąś nie-osmarkaną piżamkę i rokoszuję się tym czasem we dwoje, tą intymnością, tym, że On nadal widzi we mnie kobietę, a nie tylko matkę swoich dzieci, i że kocha każdy centymetr mojego, naznaczonego dwiema ciążami ciała, a ja mogę wtedy znów poczuć się piękna.

7 komentarzy:

  1. Co to za komentarz o babciach i ciociach ??? Może jednak wiedzą co to seks i nie muszą się rumienić!!!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. No w sumie fakt. W końcu nawet babcie uprawiają seks - a przynajmniej ja mam zamiar to robić jak będę babcią ;-)

      Usuń
  2. Nareszcie nowa lektura👍 Już tęskniłam. Ależ to się super czyta. Ja się nie rumieniłam bo wiem jakie to ważne.

    OdpowiedzUsuń
  3. Ja tez jako ciocia...przynajmniej ciocia Zosi i Maksa nie wiem cóż to za mowa o rumieńcach :) U mnie nie wystąpiły, nawet z racji faktu, że postrzegam "P" w inny sposób.
    Utrzymywacze przy życiu są bardzo ważne, nie można o nich i o sobie zapomnieć!
    Popieram wszystkie 5 punktów!
    Lubię to 👍👍👍

    OdpowiedzUsuń
  4. Natalia, miło się czyta Twoje refleksje na tematy życiowe i rozmyślania nad nimi. Masz talent pisarski i z ciekawością czytam bloga. Należy pokazywać swoją subiektywną ocenę rzeczywistości i chętnie poznaję tą kobiecą. Mężczyzna widzi świat trochę inaczej i to też jest subiektywne. Również mam "perełki", w których seks wcale nie musi być wymieniony jako ostatni. Oczywiście seks rozumiany szeroko, bo ludzie są istotami seksualnymi i wszelkie poczynania są nimi naznaczone. Wielu psychologów ewolucyjnych uznaje kulturę, jako czwartorzędowe cechy płciowe. Nie dziwię się na przykład muzykowi, który w swojej twórczości kieruje się seksualnością. Albo jakikolwiek twórca poprzez swoją działalność staje się atrakcyjny dla otoczenia, zwłaszcza seksualnie. Gdyby ograniczyć się do filozofii materializmu, to rozumienie celu i sensu życia sprowadza się do seksualizmu, a w konsekwencji doprowadzenie potomstwa do okresu rozrodczości. Całe życie jest temu podporządkowane, a wszystko inne jest dodatkiem. Ale to przecież wiesz i niepotrzebnie się wymądrzam. Obiecuję, że następny komentarz będzie krótki.

    G.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. A ja zawsze z ciekawością czekam na komentarz od G. ;-) I wcale nie muszą być krótkie! Zapraszam na kolejną lekturę w przyszłym tygodniu. :-)

      Usuń
    2. Aha, kolejność punktów 1-5 jest przypadkowa. :-)

      Usuń

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...